نواندیشان مسلمان ایران

اطلاعیه

هویت مشترک

روزی به نقل از افلاطون حکیم شنیدم: ملّتی قوی نمیگردد مگر آنکه به خدا معتقد باشد. آنگاه به بیکران هستی عشق نگریستم دیدم چه افتخاری نصیب من است افتخاری جاودانه تر از تاریخ و آن اینست واقعیتی که بسیاری یا آن را نادیده می انگارند یا اصولاً چشم دیدن آن را ندارند ایرانیان از دیر باز یکتاپرست بوده اند و هیچ افتخاری بالاتر از این نصیب ما نیست چرا که هیچگاه عمر خود و میراث خود را صرف پوچی های دنیای شرک و بت پرستی ننموده ایم پس جای بسی تعجب است که چرا برخی قائل به تفکیک هویت ایرانی اسلامی از یکدیگرند حال آنکه این دو شاخص فرهنگی جامعه ما همچون یک روح در دو کالبد میدرخشند پس پاس میداریم هویت مشترکی را که تفکر بر مبنای آن تنها راه رسیدن به کمال و آرمان شهر ایرانی اسلامی است.

در این میان به دو قشر تذکر می دهم که راهی به جز خیانت به خود و میراث گذشتگان و امید آیندگان در پیش نگرفته اند گروهی مبتلا به ناسیونالیسم کور و گروهی دیگر در دام سطحی انگاری تحجراند و این دو گروه بدانند که نمیتوان هیچ یک از بخشهای تاریخ این مرز و بوم را بر مبنای حب و بغض شخصی تغییر داد و با تفکر مخرب نمیتوان مدینه فاضله ای را محقق کرد که همگان آرزویش را داریم.

پس یادمان نرود که تنها راه رشد و تعالی جامعه ما پذیرفتن پیوندی است که بین این دو کالبد با روح یکتاپرستی در جریان است و هر گروه و تفکری که در این اثنی به تفکیک هویت ایرانی و اسلامی بیندیشد جز اینکه خود مدفنی برای اندیشه های خود باشد چیز دیگری را نمی یابد چرا که یادمان نرود بر سر سفره هفت سین ایرانیان در نوروز کلامی جای گرفت که الهی است و سالهاست که قرآن پیوند روحی نوروز ایرانیان گشته است.

پس یادمان نرود ای آنهایی که حب وطن را با ناسیونالیسم کور اشتباه گرفته ایم که اگر امثال فردوسی، عطار، حافظ، مولوی و ... را از فرهنگ و تمدن این مرز و بوم جدا کنیم آیا دیگر چیزی از تمدّن ایرانی باقی خواهد ماند؟

پس یادمان نرود ای آنهایی که حقیقت طلبی اسلامی را با تحجر و سطحی نگری اشتباه گرفته ایم که اگر امثال ملاصدرا، سهروردی، فارابی و .... را از شکوفایی تمدّن اسلامی در ایران زمین جدا کنیم به واقع چه میزان از تمدّن غنی اسلامی باقی خواهد ماند؟ بسی جای تعجب است که اسلام در شبه جزیره عربستان ظهور کرد ولی حتی نحو عربی را ایرانیان نگاشتند، بسی جای شگرف است جایگاه شبه جزیره عربستان در تولید گفتمان و تمدّن اسلامی، حال آنکه هر آنچه ظهور کرد یا در ایران زمین بود و یا در آندلس با ظهور چهره هایی چون ابن رشد و ابن عربی.

هویت مشترک

روزی به نقل از افلاطون حکیم شنیدم: ملّتی قوی نمیگردد مگر آنکه به خدا معتقد باشد. آنگاه به بیکران هستی عشق نگریستم دیدم چه افتخاری نصیب من است افتخاری جاودانه تر از تاریخ و آن اینست واقعیتی که بسیاری یا آن را نادیده می انگارند یا اصولاً چشم دیدن آن را ندارند ایرانیان از دیر باز یکتاپرست بوده اند و هیچ افتخاری بالاتر از این نصیب ما نیست چرا که هیچگاه عمر خود و میراث خود را صرف پوچی های دنیای شرک و بت پرستی ننموده ایم پس جای بسی تعجب است که چرا برخی قائل به تفکیک هویت ایرانی اسلامی از یکدیگرند حال آنکه این دو شاخص فرهنگی جامعه ما همچون یک روح در دو کالبد میدرخشند پس پاس میداریم هویت مشترکی را که تفکر بر مبنای آن تنها راه رسیدن به کمال و آرمان شهر ایرانی اسلامی است.

در این میان به دو قشر تذکر می دهم که راهی به جز خیانت به خود و میراث گذشتگان و امید آیندگان در پیش نگرفته اند گروهی مبتلا به ناسیونالیسم کور و گروهی دیگر در دام سطحی انگاری تحجراند و این دو گروه بدانند که نمیتوان هیچ یک از بخشهای تاریخ این مرز و بوم را بر مبنای حب و بغض شخصی تغییر داد و با تفکر مخرب نمیتوان مدینه فاضله ای را محقق کرد که همگان آرزویش را داریم.

پس یادمان نرود که تنها راه رشد و تعالی جامعه ما پذیرفتن پیوندی است که بین این دو کالبد با روح یکتاپرستی در جریان است و هر گروه و تفکری که در این اثنی به تفکیک هویت ایرانی و اسلامی بیندیشد جز اینکه خود مدفنی برای اندیشه های خود باشد چیز دیگری را نمی یابد چرا که یادمان نرود بر سر سفره هفت سین ایرانیان در نوروز کلامی جای گرفت که الهی است و سالهاست که قرآن پیوند روحی نوروز ایرانیان گشته است.

پس یادمان نرود ای آنهایی که حب وطن را با ناسیونالیسم کور اشتباه گرفته ایم که اگر امثال فردوسی، عطار، حافظ، مولوی و ... را از فرهنگ و تمدن این مرز و بوم جدا کنیم آیا دیگر چیزی از تمدّن ایرانی باقی خواهد ماند؟

پس یادمان نرود ای آنهایی که حقیقت طلبی اسلامی را با تحجر و سطحی نگری اشتباه گرفته ایم که اگر امثال ملاصدرا، سهروردی، فارابی و .... را از شکوفایی تمدّن اسلامی در ایران زمین جدا کنیم به واقع چه میزان از تمدّن غنی اسلامی باقی خواهد ماند؟ بسی جای تعجب است که اسلام در شبه جزیره عربستان ظهور کرد ولی حتی نحو عربی را ایرانیان نگاشتند، بسی جای شگرف است جایگاه شبه جزیره عربستان در تولید گفتمان و تمدّن اسلامی، حال آنکه هر آنچه ظهور کرد یا در ایران زمین بود و یا در آندلس با ظهور چهره هایی چون ابن رشد و ابن عربی.